Tikje Anders

In de toegankelijkheidsnieuwsbrief van Verzetsmuseum Amsterdam las ik dat ze rondleidingen organiseerden bij hun tijdelijke tentoonstelling Woman, Life, Freedom – Iraans vrouwenverzet. De tentoonstelling opende op 13 februari 2026 en is inmiddels verlengd tot 16 augustus 2026. De door het museum geplande datums pasten niet in mijn agenda. Samen met twee slechtziende kennissen boekten we daarom zelf een rondleiding. Hieronder lees je mijn impressie van onze rondleiding op dinsdag 21 april 2026.

Ontvangst

Ik reis samen met mijn blindengeleidehond, Tarka naar Amsterdam CS, waar ik om 10.30 uur heb afgesproken met twee slechtzienden. Met de tram reizen we naar het museum. Vanaf de tramhalte is het een klein stukje lopen. Om 11.00 zijn we er. We zijn bijna een half uur te vroeg. Bij de kassa scannen we onze museumkaarten en melden we ons aan. Jassen en tassen gaan in de gratis kluisjes en we nemen plaats op een bankje in de hal. Al snel worden we begroet door gids Mirjam. Ik ken haar van een rondleiding bij een tijdelijke tentoonstelling over Josephine Baker. Als we willen, kunnen we alvast starten. Graag! Mirjam is vanmiddag ook onze gids bij een rondleiding in de vaste tentoonstelling over de voormalige Nederlandse koloniën. We lopen naar de ruimte met de tijdelijke tentoonstelling. Mijn slechtziende vriendin merkt op dat het er anders uitziet dan bij ons vorige bezoek over Josephine Baker. Op een rustig plekje nemen we plaats op opklapkrukjes.

Geschiedenis van Iran

Mirjam waarschuwt dat de verhalen die vandaag worden besproken behoorlijk heftig en aangrijpend kunnen zijn. Het voelt extra intens omdat het onderwerp actueel is in de media na de aanvallen op Iran door Israël en de VS.
We beginnen met de historische achtergrond. Iran heette vroeger Perzië en ze spreken Perzisch; soms wordt de term Farsi gebruikt, wat het Perzische woord is voor de taal.
In 1921 vond een staatsgreep plaats, waarna Reza Shah Pahlavi (1878-1944) aan de macht kwam. Hij is de grootvader van Reza Pahlavi, die in ballingschap leeft en nu in het nieuws is.
‘Shah’ betekent koning. Reza Shah was niet religieus en zette stappen richting een meer seculiere (niet-religieuze) samenleving. Daarbij voerde hij beperkingen in op religieuze uitingen.
In 1941 kwam zijn zoon, Mohammad Reza Shah Pahlavi (1919-1980), aan de macht. Hij voerde verdere hervormingen door (de Witte Revolutie). Deze omvatten o.a. landhervormingen, uitbreiding van vrouwenrechten en vrouwenkiesrecht. Daarmee joeg hij de religieuze elite tegen zich in het harnas, omdat zij land en invloed verloren.
Tarka geniet van de rust en draait zich met een kreun om. We lachen als ze midden in ons kringetje op de voeten van de gids gaat liggen.
Mirjam herpakt haar verhaal. In 1979 leidde onvrede tot de Islamitische Revolutie, waarbij geestelijken de macht overnamen. De belangrijkste leider was Ruhollah Khomeini (1902-1989), die de titel ayatollah (=Opperste Leider) kreeg. Hij behoort tot de sjiitische stroming binnen de islam.
Ca. 10 tot 15% van de moslims wereldwijd is sjiitisch; de meerderheid is soennitisch. De scheiding ontstond na de dood van de profeet Mohammed in 632 door een discussie over opvolging, waarna de stromingen eigen tradities en opvattingen kregen. Soennieten vonden dat de leider gekozen moest worden en steunden Abu Bakr. Sjiieten vonden dat de leiding in de familie moest blijven en steunden Ali Ibn Abi Talib, de neef en schoonzoon van Mohammed
In 1989 overleed Khomeini. Daarna werd Ali Hosseini Khamenei (1939-2026) door de religieuze leiding aangewezen als ayatollah. Hij had al nauw samengewerkt met Khomeini. Eind februari 2026 kwam Khamenei om bij een aanval van Israël en de VS op Iran. Zijn zoon Mojtaba Khamenei is nu officieel de machthebber. Hij is nog niet in het openbaar verschenen. Vermoedelijk vanwege verwondingen die hij opliep bij de aanval.

Staatsinrichting

De ayatollah staat aan het hoofd van Iran. Onder hem staat de president, die door de bevolking wordt gekozen. Kandidaten mogen pas aan de verkiezingen deelnemen nadat zij zijn goedgekeurd door de Raad van Hoeders. Deze raad bepaalt wie zich verkiesbaar mag stellen voor zowel het presidentschap als het parlement.
Iran heeft een parlement, de Islamitische Raadgevende Vergadering. Hoewel dit parlement wetten kan aannemen, is hun macht beperkt. De Hoeders kunnen wetgeving afkeuren als die volgens hen in strijd is met de grondwet of de islamitische wet. Hierdoor is de vraag hoe democratisch Iran daadwerkelijk is.
Daarnaast is er de Revolutionaire Garde, een invloedrijke militaire en politieke organisatie die rechtstreeks onder de ayatollah valt. Deze organisatie speelt een belangrijke rol binnen de krijgsmacht, de economie en de samenleving, waardoor de ayatollah ook buiten de politiek veel invloed heeft.

Woman, Life, Freedom protesten

Mirjam legt uit dat deze tentoonstelling draait om de Woman, Life, Freedom-protesten uit 2022. In Iran bestaat al decennialang verzet tegen de islamitische wetgeving, vooral tegen de verplichte hoofddoek en andere beperkingen. Door ingrijpende gebeurtenissen waarbij burgers omkomen door toedoen van de autoriteiten, laaien protesten op.
Een voorbeeld is de Groene Beweging in 2009. Vanaf 2017 ontstond daarnaast een opvallende vorm van protest: vrouwen die op woensdagen witte kleding droegen of in het openbaar hun hoofddoek afdeden. Deze actie werd bekend als De Vrouwen van de Revolutiestraat en is sindsdien terug te zien in grafische kunst en posters. Een iconisch beeld uit die tijd toont een vrouw in witte kleding die op een elektriciteitskast staat en met haar hoofddoek zwaait.

Jina Mahsa Amini

In 2022 volgen meerdere gebeurtenissen elkaar snel op. Er kwam een verhaal naar buiten over de 15-jarige Maho Baloch, die zou zijn verkracht op een politiebureau. Kort daarna werd de 22-jarige Jina Mahsa Amini gearresteerd door de zedenpolitie omdat zij haar hoofddoek incorrect droeg. Volgens getuigen werd zij tijdens haar arrestatie mishandeld. Enkele dagen later overleed ze. Haar dood leidde tot een golf van protesten met de slogan Woman, Life, Freedom.
Mirjam laat ons een voeltekening zien van een poster met een eenvoudig getekend vrouwengezicht, waarvan het haar los in de wind waait. Daarboven staat de tekst: ‘Did you know that letting your hair blow in the wind is a crime in Iran?’ Onderaan staat hashtag #MahsaAmini.

 

 

Mirjam vertelt dat Amini tot de Koerdische minderheid behoorde. ‘Jina’ is haar Koerdische voornaam; Mahsa is de Perzische naam die officieel werd geregistreerd, omdat Koerdische namen niet altijd worden toegestaan. In dit geval omdat er ‘Jin’ in haar naam zit. De slogan ‘Jin, Jiyan, Azadî’ is Koerdisch voor Woman, Life, Freedom. In het Perzisch luidt dit: ‘Zan, Zendegi, Azadi’.
Na Jina’s dood volgden maandenlange protesten, waarbij mensen massaal de straat op gingen. Ook de zaak rond Maho, die tot de Baluchi minderheid behoorde, leidde tot grote verontwaardiging en protesten, vooral in het zuidoosten van Iran.
Mirjam laat ons een voelafbeelding zien van Amini. Ze draagt geen hoofddoek en heeft volle lippen. Mirjam legt uit dat vrouwen in Iran verplicht zijn een hoofddoek te dragen volgens strikte regels. Tegelijkertijd bestaan er tegenstellingen: vrouwen mogen bv. studeren. Homoseksualiteit is verboden, terwijl gendertransitie onder bepaalde voorwaarden is toegestaan.
De tentoonstelling is ingedeeld in thema’s. Bij elk thema is grafisch werk te zien, zoals de posters die we bekeken. Veel van deze beelden circuleren online en zijn vaak gemaakt door Iraniërs in diaspora. In de kunst keren steeds dezelfde symbolen en personen terug: de vrouw met de hoofddoek, Amini en vrouwen die uit protest hun haar afknippen of -scheren.

Khodanur Lojei

We lopen verder en nemen weer plaats op een rustig plekje.
Mirjam vertelt over de danser Khodanur die behoorde tot de Baluchi-minderheid in Iran. Deze minderheid is overwegend soennitisch. Baluchi’s hebben te maken met discriminatie en beperkingen, o.a. in het gebruik van hun taal en culturele uitingen.
Op 30 september 2022 vond in de stad Zahedan, na het vrijdaggebed, een grote demonstratie plaats bij een politiebureau. Deze protesten werden door veiligheidstroepen extreem hard neergeslagen. De dag staat bekend als Bloody Friday. Er vielen zo’n 100 doden en 500 gewonden.
Khodanur was aanwezig bij deze protesten en werd opgepakt, op 2 oktober stierf hij. Omdat hij tot een minderheid behoorde, was hij al vaker opgepakt. In Iran is het rechtssysteem ontransparant en kan arrestatie willekeurig plaatsvinden.
Een foto van na zijn arrestatie werd wereldwijd bekend. Op dat beeld zit hij op de grond, met zijn benen om een paal en buik tegen de paal aan. Hij zit vastgebonden. Zijn lichaam hangt voorover, met armen en benen om de paal heen. Net buiten zijn bereik staat een flesje water.
Het beeld is zo aangrijpend dat het een symbool is geworden van onderdrukking. Mensen deden de houding na in protestacties.

Elahe Tavakolian

We blijven hier zitten voor een ander treurig verhaal. Deze keer over Elahe Tavakolian. Zij is een jonge Iraanse vrouw en moeder van een tweeling. Toen de Woman, Life, Freedom protesten uitbraken, ging zij met haar zus de straat op om te demonstreren. Tijdens het protest werd geschoten. Elahe schoot iemand te hulp. Er werd toen een wapen op haar gericht. Ze draaide haar hoofd weg, maar werd alsnog in haar oog geraakt. In het ziekenhuis weigerden artsen haar te helpen, omdat zij bang waren zelf vervolgd te worden.
Iraanse ordediensten schieten tijdens protesten bewust op ogen en genitaliën. Veel mensen verloren daardoor één of beide ogen.
Elahe werd uiteindelijk in het geheim geopereerd. Daarna vluchtte ze naar Italië voor verdere behandeling, terwijl ze haar kinderen noodgedwongen achterliet. Vanuit ballingschap blijft ze haar verhaal en dat van andere Iraanse demonstranten vertellen. Daarvoor ontving ze internationale onderscheidingen.
Haar verhaal is bijzonder moedig, zeker omdat haar familie in Iran hierdoor gevaar loopt. Elahe zegt dat ze een voorbeeld wil zijn voor haar kinderen.
Mijn vriendin merkt op dat je dit soort beelden nooit bij de NOS ziet.
Mirjam loopt met ons naar een grote foto van andere mensen die in hun oog zijn geraakt, gemaakt door een Iraanse kunstenaar.

 

 

Gevangenis

We lopen door. Als ik een hoek om loop, raak ik met mijn krukje iets aan de muur. Het blijkt een luisteroortje te zijn. Wanneer ik het oppak, stoot ik met mijn arm een tweede van zijn magnetische plek tegen de muur. Gaat lekker zo, Deb!
We zijn in het deel van de tentoonstelling dat over de gevangenis gaat. Veel mensen belanden daar vanwege hun deelname aan protesten. Er hangen krantenartikelen, foto’s en kunstwerken die met dit onderwerp te maken hebben. Mirjam vertelt dat veel kunst uit de gevangenissen wordt gesmokkeld. We zitten voor een schildrij van een simpel binnenplaatsje dat is gemaakt in een gevangenis.

Ekbatan-meisjes

Mirjam laat een audiofragment horen. Een groep mensen scandeert tijdens een protest: ‘Jin, Jiyan, Azadî!’ (=Vrouw, Leven, Vrijheid)
Mirjam vertelt over de Ekbatan-meisjes: vijf jonge vrouwen uit de wijk Ekbatan die in 2023 zichzelf filmden terwijl ze op straat dansten op het nummer Calm Down van Rema en Selena Gomez, zonder hoofddoek. Er staan hoge flatgebouwen op de achtergrond. De video wordt online gedeeld en gaat al snel viraal. Kort daarna worden de meisjes opgepakt en gedwongen een excuusvideo op te nemen.
Hun video zorgt voor veel reacties. Andere vrouwen filmen zichzelf dansend zonder hoofddoek en delen die beelden online, als steunbetuiging en protest. De Iraanse autoriteiten grijpen hard in: mensen worden gearresteerd en verdwijnen in de gevangenis. Sommige demonstranten krijgen de doodstraf.

Ahou Daryaei

Mirjam laat een filmpje zien uit 2024 dat is opgenomen op een universiteit in Iran. De studente Ahou Daryaei werd aangesproken op haar kleding en hoofddoek. Uit protest kleedde ze zich uit tot op haar ondergoed. Medestudenten filmden het incident. Ik herinner me het uit de Nederlandse media.
Volgens Mirjam is het een vervreemdend filmpje. Mensen staan voor de ramen op een paar verdiepingen hoogte en kijken naar beneden. In de verte zie je Ahou zitten op een betonnen blok. Ze draagt een eenvoudige paarse bh en een onderbroek. Het opvallende is dat mensen om haar heen doen alsof ze haar niet zien. Even later staat ze op en loopt met haar armen gekruist voor haar borst over het terrein. In het filmpje spreekt slechts één persoon haar aan.
Mirjam vertelt dat Ahou werd opgepakt door de autoriteiten. Volgens Iraanse staatsmedia is ze naar een psychiatrisch ziekenhuis gebracht vanwege een zenuwinzinking. Mirjam vertelt dat Ahou later op de cover van het Franse tijdschrift ELLE stond, met beelden uit het filmpje. Het protest was extreem en confronterend en kreeg daardoor wereldwijd aandacht.
Mijn vriendin vindt het heftig dat iemand zo ver gaat uit protest. Mirjam zegt dat het bijna onvoorstelbaar is dat je zó boos en wanhopig bent dat je dit doet. Tegelijkertijd vindt ze het opmerkelijk hoeveel vrouwen in Iran de afgelopen jaren openlijk in verzet kwamen tegen het regime. Ik denk dat mensen op een gegeven moment te ver worden geduwd en besluiten: nu is het genoeg. Je hebt niets meer te verliezen. Dan wil je laten zien waarvoor je staat, ook al brengt dat grote risico’s met zich mee. Ik noem de Dolle Mina’s, die in Nederland actievoerden voor vrouwenrechten en daarbij hun bh’s verbrandden of ophingen aan bomen.

Shervin Hajipour

Mirjam laat ons een fragment horen van het lied Baraye van Shervin Hajipour. Het nummer werd in september 2022 uitgebracht, kort na de dood van Mahsa Amini.
De tekst is samengesteld uit berichten die Iraniërs op sociale media plaatsten over de redenen waarom zij protesteerden. Vrijwel elke zin begint met het woord ‘Baraye’ (=Vanwege). ‘Vanwege het dansen op straat. Vanwege de angst om iemand te kussen. Vanwege vrouw, leven, vrijheid.’
Ik krijg kippenvel van het nummer. De emotie is duidelijk voelbaar.
Binnen 48 uur werd het lied tientallen miljoenen keren bekeken. Kort daarna werd Hajipour opgepakt door de Iraanse autoriteiten en moest hij een openbare verklaring afleggen dat hij geen propaganda tegen het regime had willen maken. Dit gebeurt vaker: mensen worden onder druk gezet om hun uitspraken in te trekken of verdwijnen.
In 2023 won Baraye een speciale Grammy Award voor de maatschappelijke impact. Sindsdien is het nummer door artiesten in andere talen vertaald.
Ik schiet in de lach als Tarka ineens hard begint te snurken.

Nika Shakarami

Een serie kunstwerken werd oorspronkelijk als graffiti op muren aangebracht. Mirjam heeft daarvan een voelbare afbeelding meegenomen. Deze is gebaseerd op Nika Shakarami. Zij nam in september 2022 deel aan een demonstratie, deed haar hoofddoek af en stak die in brand.
Diezelfde avond stuurde ze haar vriendinnen berichten waarin ze schreef dat ze het gevoel had te worden achtervolgd. Daarna verdween ze. Negen dagen later werd haar lichaam gevonden. De autoriteiten dwongen haar familie te verklaren dat zij van een gebouw was gevallen. Volgens de BBC is ze mishandeld, seksueel misbruikt en gedood.
Ze werd uiteindelijk zonder haar familie begraven. In Iran is het gebruikelijk veertig dagen na een overlijden samen te komen om iemand te herdenken. Tijdens de herdenking van Nika ontstond opnieuw een groot protest. Veel vrouwen deden daarbij hun hoofddoek af en knipten als teken van verzet hun haar af. Ook deze bijeenkomst werd hard neergeslagen door de autoriteiten.
Er is een serie sjablonen van vrouwen die deelnamen aan protesten en symbool werden voor de slachtoffers. Zo’n sjabloon werd op de grond gelegd of tegen een muur gehouden, waarna er met spuitverf overheen werd gespoten. Op die manier kon snel een graffiti-afbeelding worden gemaakt.
Mirjam laat ons een voelbare afbeelding van zo’n sjabloon voelen. Het toont het gezicht van een vrouw van voren. In het sjabloon zijn uitsparingen gemaakt voor haar haar, ogen, neus, mond en een ketting. Onderaan staat een tekst in het Perzisch.

 

Narges Mohammadi

In 2023 won de Iraanse politieke gevangene Narges Mohammadi de Nobelprijs voor de Vrede. Zij was vicevoorzitter van een Iraanse mensenrechtenorganisatie. Ze is herhaaldelijk gearresteerd en gevangengezet vanwege haar inzet voor de mensenrechten en haar kritiek op het regime.
Zelfs vanuit de gevangenis bleef ze zich inzetten voor haar idealen. Zo organiseerde ze solidariteitsacties, sprak ze haar steun uit aan de protestbeweging en schreef ze artikelen, o.a. voor The New York Times.
Mirjam laat een filmpje van haar zien, waarop je haar hoort. Vanwege gezondheidsproblemen mocht ze tijdelijk de gevangenis verlaten voor een ziekenhuisbezoek. Op de beelden is te zien hoe ze uit een ambulance wordt geholpen. Daarbij roept ze: ‘Zan, Zendegi, Azadi!’ (=Vrouw, Leven, Vrijheid!)
Wat een bezieling. Ondanks alles blijft ze opkomen voor waarin ze gelooft en laat ze zich niet klein krijgen.
In de week vóór de opening van deze tentoonstelling kreeg ze opnieuw een gevangenisstraf. Ze moet nog zeven jaar zitten.

Afronding

Mirjam zegt dat we er iets korter over hebben gedaan dan gepland en dat we aan het einde van de rondleiding zijn. ‘Hebben jullie dingen gehoord waarvan jullie op hebben gekeken of die jullie zijn bijgebleven?’
Voor mij zijn dat alle persoonlijke verhalen over de mensen en de redenen waarom zij actievoeren. Van sommige gebeurtenissen wist ik al iets, de rest haalt hier zelden het nieuws. Het verhaal van het meisje dat alleen in haar ondergoed op straat stond, kende ik al, maar veel van de andere verhalen waren nieuw voor me. Mijn vriendin vult aan dat de audiobeschrijvingen van de gids bij de filmpjes haar hielpen zich er een beter beeld van te vormen. Ze vond het prettig dat Mirjam de verhalen op een neutrale manier vertelde, zonder oordeel. Ook bij haar hebben de verhalen veel losgemaakt.
Mijn vriendin vraagt om een beschrijving van het schilderij van het binnenplaatsje.
‘Het schilderij is geschilderd op een dun beddenlaken. Links zie je een deur met daarvoor een groen douchegordijn. In de muur zit een ingemetselde plantenbak die iets naar voren steekt. Tegen de zonnige muur groeit een vijgenplant met grote, brede bladeren. Rechts daarvan staan stokrozen. Helemaal rechts op het schilderij zie je een klein keukenblok met daarboven een kraan. Op het aanrecht ligt een stukje roze zeep. De binnenplaats is betegeld,’ beschrijft Mirjam.
Op een bordje naast het kunstwerk staat: ‘Ik schilderde om de gevangenis leefbaarder te maken en om anderen te laten zien hoe het er van binnen uitziet en aanvoelt. Hier zongen we, rookten we de laatste sigaret en zwaaiden we voor de laatste keer.’
Dit is niet het beeld dat we bij een gevangenis hebben. Ik kan me voorstellen dat dit de plek is waar mensen afscheid van elkaar nemen. Misschien ziet deze binnenplaats er bewust wat vriendelijker uit dan de rest van de gevangenis. Zodra je in het niet-openbare deel komt, is de sfeer waarschijnlijk anders.
We hebben het er over dat sommige mensen hoopten dat de onrust in Iran een kans zou bieden om het regime ten val te brengen. Die hoop is vooralsnog niet uitgekomen. Er zijn pogingen gedaan, maar het regime bleek steviger in het zadel te zitten dan verwacht.

 

 

Mirjam loopt met ons terug naar de ingang van het museum. Rond 12.25 uur halen we onze lunch uit de kluisjes. Ik betaal bij de kassa voor onze rondleiding. De rondleidingen die het museum zelf organiseert zijn gratis, maar als je een ander tijdslot boekt, vragen ze een bijdrage van € 50 per groep. Daarna genieten we op een bankje van een pauze in de zon voor het museum. Om 13.30 uur staat de volgende rondleiding op het programma.

Wordt vervolgd…

Over twee weken vertel ik hoe onze rondleiding verliep in de vaste tentoonstelling over de voormalige Nederlandse koloniën.

Wat vond ik ervan?

Sommige tentoonstellingen laten je niet los wanneer je weer buiten staat. Dat was voor mij het geval bij deze tentoonstelling. De rondleiding was indrukwekkend, informatief en vooral heel persoonlijk. Juist de verhalen maakten diepe indruk.
Tijdens mijn studie had ik een Iraanse vriendin. Zij vertelde af en toe iets over haar land, maar we hadden het er nooit uitgebreid over. De gebeurtenissen komen in Nederland zelden in het nieuws. Sommige gebeurtenissen kende ik uit het journaal, zoals het verhaal van het meisje in haar ondergoed. Veel andere verhalen waren nieuw voor mij.
Wat de tentoonstelling voor mij zo bijzonder maakte, waren de persoonlijke verhalen achter het verzet. Niet alleen de gebeurtenissen zelf, maar juist de mensen die centraal stonden: vrouwen én mannen die besloten op te komen voor waar zij in geloven, ondanks de enorme risico’s die zij daarbij lopen. Dat maakte dat ik echt met hen meeleefde. Ik heb respect voor iedereen die de moed heeft zich uit te spreken en in actie te komen, juist als daaraan zulke ingrijpende gevolgen kunnen zitten.
De rondleiding was goed toegankelijk. Onze gids beschreef de foto’s en afbeeldingen, waardoor ik me er als blinde bezoeker een goed beeld van kon vormen. Bij de videofragmenten gaf ze aanvullende audiobeschrijvingen die hielpen de beelden beter voor ons te zien.
De gids deelde de verhalen op een rustige en neutrale manier, zonder oordeel. Daardoor kregen de verhalen de ruimte om voor zichzelf te spreken.
Voor de rondleiding heeft het museum voelobjecten gemaakt. De tentoonstelling was niet multizintuiglijk opgezet, maar dat vind ik onnodig bij een tentoonstelling die zo kort loopt.
Daarnaast vond ik de rust in het museum heel fijn. Er waren weinig andere bezoekers en nauwelijks storende achtergrondgeluiden. Dat maakte het makkelijker de gids te volgen en de verhalen in je op te nemen. Ook was het fijn dat er krukjes waren. Zittend kun je een object of voeltekening rustiger bekijken. Ik leg voeltekeningen graag op mijn schoot, zodat ik ze met beide handen tegelijk kan verkennen. Dat werkt een stuk prettiger dan wanneer ik blijf staan en de tekening met een hand vasthoud en met de andere hand voel.
Ik ben benieuwd naar de volgende tijdelijke tentoonstelling.

Meer weten?

De tijdelijke tentoonstelling Woman, Life, Freedom – Iraans vrouwenverzet loopt in Verzetsmuseum Amsterdam van 13 februari 2026 tot 16 augustus 2026. Klik hier voor het overzicht met rondleidingen voor mensen met een visuele beperking.
Wil je meer weten over het Verzetsmuseum in Amsterdam of wil je er zelf eens heen? Klik dan hier om naar de website van het Verzetsmuseum te gaan.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.