Tikje Anders

‘Oei… wat is jouw knie blauw! Wat is er gebeurd?’ vraagt de masseuse terwijl ik op haar massagetafel lig.
‘Ehm… geen idee,’ antwoord ik.
En dat is voor mij een heel normaal antwoord. Ik stoot me zó vaak, dat ik meestal niet eens meer weet waar een blauwe plek vandaan komt.
Dat ik blind ben, helpt daar natuurlijk niet bepaald bij. Ik zie die verraderlijke tafelhoeken niet aankomen. De hoek van de keukentafel, de salontafel, een deurpost, een kastje dat nét iets verder uitsteekt dan ik dacht… Ik heb ze allemaal al eens geraakt. En meestal win ik die confrontatie niet. En dat is alleen nog maar thuis, op een plek waar ik de weg op mijn duimpje ken.
Op onbekende locaties is het helemaal een avontuur. Een paaltje dat nét verkeerd staat, een bankje dat ik niet verwacht, een laag muurtje of een uitstekend randje. Regelmatig kom ik thuis met een nieuw souvenir: een verse blauwe plek. Ik verzamel geen koelkastmagneten, maar kneuzingen. En dan heb ik ook nog eens de pech dat ik bij het minste of geringste tikje al blauw wordt.
Vorig jaar ging het zelfs een stapje verder. Ik struikelde op straat en ging keihard onderuit. Mijn handen en knieën vingen de klap op. Gelukkig liep het relatief goed af, maar elegant zag het er ongetwijfeld niet uit. Als er punten werden uitgedeeld voor sierlijk vallen, had ik die dag niet gewonnen.
Soms vraag ik me af wat mensen wel niet moeten denken. Met enige regelmaat loop ik rond met een verzameling blauwe, paarse, groene en gele plekken. In de winter vallen die minder op, maar met zomerkleding zijn ze niet te missen. Het zou me niets verbazen als iemand zich afvraagt of ik aan een vechtsport doe… of, erger, mishandeld word.
Het gekke is dat ik vaak niet eens meer weet waar zo’n plek vandaan komt. Dan voel ik ineens een gevoelige plek of iemand maakt er een opmerking over en denk ik: Hé, wanneer is dat gebeurd? Geen flauw idee. Waarschijnlijk ben ik ergens hard tegenaan gelopen en was ik het vijf minuten later alweer vergeten.
Blauwe plekken horen inmiddels gewoon bij mijn leven. Natuurlijk probeer ik ongelukken te voorkomen. Ik loop met mijn taststok of geleidehond, ken vaste routes uit mijn hoofd en let goed op mijn omgeving. Maar honderd procent voorkomen? Dat gaat simpelweg niet. Soms staat een stoel net iets anders, heeft iemand een doos in het gangpad gezet of schat ik een afstand nét verkeerd in.
Dus als je me ooit ziet met een knie in alle kleuren van de regenboog of een mysterieus blauw oog: geen paniek. De kans is groot dat ik gewoon weer een wedstrijd heb verloren van een tafelhoek, deurpost of paaltje. Het hoort er voor mij gewoon een beetje bij. Zolang het bij blauwe plekken blijft, kan ik er achteraf meestal ook wel om lachen.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.