Tikje Anders

Al jaren wilde ik mee met het jaarlijkse geleidehondenweekend dat georganiseerd wordt door Oogvereniging Geleidehondgebruikers. Dit jaar lukte het eindelijk een keer om mee te gaan. Hieronder lees je deel 2 van mijn impressie van het weekend dat plaats vond eind september 2025.

Wat voorafging

Op vrijdag 26 september begon het weekend in Lunteren. Ik pakte mijn koffer uit op mijn eenpersoonskamer en maakte kennis met veel nieuwe mensen. Op vrijdagavond deden we een pubquiz en op zaterdagmorgen deden mijn blindengeleidehond Tarka en ik mee aan een workshop bosbeleving, waarbij we met een boswachter het bos in gingen. Om 11.00 waren we weer terug bij het hotel en ging ik naar mijn kamer om mijn handen te wassen, omdat ik een giftige paddenstoel had aangeraakt. Heb je deel 1 nog niet gelezen? Klik dan hier om naar de blogpost te gaan.

Zaterdag 27 september: Middag

Na het handenwassen zoek ik de lounge op. Al snel merk ik dat de ruimte vol galmende stemmen zit en dat ik wat overprikkeld raak. Ik besluit mijn rust buiten te zoeken.
Op het bankje voor het hotel pak ik mijn telefoon om wat berichten te lezen. De stilte die ik hoopte te vinden, blijft echter uit: iemand is druk in de weer met een bladblazer om het hotelterrein netjes te maken. Het harde gebrom vult de lucht. Pas als het apparaat eindelijk zwijgt, keert de rust terug en hoor ik het zachte ruisen van de wind en het getjilp van vogels.
Even later, als de groep van het speuren rond 12.00 uur terugkeert, sluit ik me aan bij een vrijwilliger die met een andere deelnemer de honden gaat loslaten op de uitlaatplek. Tarka’s enthousiasme is aanstekelijk — ze stuitert bijna van energie. Het is duidelijk dat ze het heerlijk vindt om na het geconcentreerde werk in het bos even vrij te rennen en te snuffelen.

Lunch

Ik ga terug naar mijn kamer om mijn jas te dumpen. Tarka heeft weinig zin om haar heerlijke kleedje op de kamer te verlaten voor de lunch. Ze ligt er tevreden opgerold bij en kijkt me aan met een blik van moet dat echt? Na vriendelijk aandringen en een paar overtuigende woorden komt ze met tegenzin overeind. Zodra we aan tafel zitten, krult ze zich naast mijn stoel op en valt prompt in slaap.
De lunch is opnieuw uitstekend verzorgd: Diverse soorten brood en beleg, een warme kroket en een fris bordje salade. Terwijl we eten, praten we gezellig na over de workshops van de ochtend. Iemand vertelt enthousiast over het spoorzoeken — vooral hoe knap de honden hun neus gebruikten. Een ander is laaiend enthousiast over de yoga met de hond. Ik heb het ooit geprobeerd, maar vond er eerlijk gezegd niets aan. Tijdens yoga wil ik juist even helemaal met mezelf bezig zijn, niet met een hond die nieuwsgierig aan mijn haar snuffelt of op mijn mat gaat liggen.
Na de lunch volgen de algemene mededelingen en wordt de groepsindeling voor de middag bekendgemaakt. Tarka en ik mogen gaan speuren — dat klinkt veelbelovend!
Ik loop naar de kamer om mijn jas en tas te halen. Tarka ligt alweer prinsheerlijk op haar kleedje en kijkt me aan alsof ze hoopt dat ik van gedachten verander. ‘Kom op, slaapkop,’ zeg ik lachend. Met wat aanmoediging komt ze uiteindelijk overeind. Arme Tarka — hopelijk krijgt ze buiten weer wat energie, want er wacht ons een spannend middagprogramma!

Workshop speuren en detectie

Om 14.00 uur verzamelen we weer voor de deur van het hotel. We zijn met zes hondenbazen, M de speurinstructeur, zijn assistente K, een vrijwilliger van de organisatie van dit weekend en de partner van een van de deelnemers.
We lopen een paar honderd meter en verzamelen op een bospad. Tarka ploft meteen neer en gaat slapen. De instructeur stelt zich voor. Hij geeft deze workshop inmiddels al voor de zevende keer tijdens een geleidehondenweekend.
Volgens hem bestaat een spoor uit twee delen. Overal waar je loopt, veroorzaak je vegetatieve schade: de grond wordt verstoord of bladeren raken beschadigd. Die schade is te ruiken, en daarvan maken honden gebruik. Ze koppelen dat aan de versheid van het spoor. Na verloop van tijd komen er andere sporen overheen met hun eigen vegetatieve schade — en die ruiken dan weer nieuwer.

Spoor 1: Recht dubbelspoor

M legt uit dat we beginnen met een eenvoudig spoor. K gaat een dubbelspoor maken: ze loopt dertig meter recht vooruit, legt een voorwerp met haar geur neer en loopt via dezelfde route terug. Dat is makkelijk voor de honden om mee te starten.
Een voor een loopt M met ons en onze hond — aan een lange lijn en zonder tuig — dezelfde route, om te proberen de hond het spoor te laten volgen. Voor we gaan lopen, laat K haar hand ruiken aan de hond die aan de beurt is.
We krijgen allemaal een nummer. Ik ben nummer 4.
Na een paar minuten is Tarka aan de beurt. K laat haar hand ruiken en ik maak de lijn lang. Tarka heeft een eigen agenda: alle bosgeurtjes zijn interessanter dan die van K. Ze is weer helemaal wakker. Na een paar stappen pakt ze toch de geur op. Een boomstronk zorgt opnieuw voor afleiding. Ter hoogte van het spoor heeft ze wat aanmoediging van M nodig om het voorwerp aan te wijzen. Dan heeft ze het!
Als we teruglopen blijkt dat Tarka het best spannend vond: ze moet meteen plassen.
Als iedereen geweest is, legt M uit dat deze opdracht bedoeld was om succes te creëren. Bij de een ging dat sneller dan bij de ander.

Spoor 2: Recht dubbelspoor (herhaling)

We lopen een stukje verder, voorbij het punt waar het voorwerp lag. We herhalen dezelfde oefening om nog meer succes bij de honden te creëren.
Omdat ik inmiddels weet dat wachten erbij hoort, zoek ik een egaal plekje langs de kant van het pad en ga zitten. Tarka rolt zich naast me op. Ik praat wat met en luister naar de andere wachtenden.
Volgens M is er altijd verschil tussen de ochtend- en middaggroep. De middaggroep heeft meestal minder energie.
Als Tarka bijna aan de beurt is, verschijnt een vrijwilliger op de fiets met koffie en thee. Lekker! Ik kies voor thee. Tarka vindt het prima dat ze door kan slapen.
Na een kwartier rust mag ze weer aan het werk. Na het ruiken aan K’s hand loopt ze mooi rechtdoor. Ik beloon haar met mijn stem, maar M geeft aan dat ik beter even niets kan zeggen, omdat het haar uit haar concentratie kan halen.
Vlak voor het voorwerp raakt ze afgeleid door een boom. Met een beetje aanmoediging gaat haar neus weer naar de grond. Ze zoekt kleine voorwerpen af en tilt haar kop op om geur op te vangen. Volgens M draait alles om de keuzes die de hond maakt. Haar kop blijft te lang te hoog. We leiden haar neus naar beneden. Dan heeft ze het voorwerp.
M vertelt dat ze het spoor heel goed heeft gevolgd, maar dat ze het na de afleiding van de boom even kwijt was. Bij het teruglopen blijft ze bij elk geurtje hangen. Tarka is weer helemaal alert en blijft netjes bij de groep staan. Het is inmiddels 15.05 uur.

Spoor 3: Enkelspoor bij een splitsing

Als iedereen geweest is, lopen we een stukje verder naar een Y-splitsing. Het spoor kan nu dus twee kanten opgaan. Dat maakt het lastiger voor de honden.
M legt uit dat een hond bij praktijk peuren zijn zekerheid haalt uit het maken van de juiste keuze op splitsingen. Wanneer de baas die keuze bevestigt, krijgt de hond meer vertrouwen. K gaat nu een enkel spoor lopen en zich verstoppen. De honden kunnen vooraf niet meer aan haar hand ruiken.
Na een klein kwartier wachten is Tarka aan de beurt. Ze start goed met haar neus aan de grond en kiest op de splitsing direct de juiste kant. Zelfs wanneer we mensen passeren, blijft ze het spoor volgen. Zonder enige afleiding brengt ze me naar K. Wat knap van haar!
M loopt met mij naar een bankje waar nummer 1, 2 en 3 al zitten. Ik ben blij dat ik even kan zitten.

Spoor 4: Enkel spoor op een kruising

Om 15.40 uur zijn we weer compleet. We gaan nog één spoor lopen. Dit keer op een kruising. K gaat een spoor leggen en vervolgens één kant op. Op de juiste weg legt ze een voorwerp neer dat de honden bevestigt in hun keuze. Daarna verstopt ze zich.
Na een kwartier ben ik weer aan de beurt. Tarka zit meteen in de goede vibe. Op het bospad raakt ze even afgeleid door een tak. Ik spoor haar aan en ze pakt het spoor weer op. Daarna is er afleiding van blaffende honden.
Op de kruising moet ik haar opnieuw aansporen. Dan gaat haar neus goed naar de grond en loopt ze rechtstreeks naar K.
Ze heeft het voorwerp gepasseerd. Volgens M deden alle honden dat vandaag.
M brengt me weer naar mijn voorgangers.

Afsluiting van de workshop

Elke hond heeft zijn eigen maniertjes vertelt M. Door dit vaker te doen, leer je je hond lezen. Dat spel en die bevestiging vormen de basis van het praktijkspeuren. Uiteindelijk kun je dit uitbreiden naar sporen die dagen oud zijn.
Als iedereen klaar is, mogen de honden los. Zo raken ze de spanning van de middag kwijt. Ze hebben veel gedaan en dat is te merken.
Het duurt even voordat Tarka gaat spelen.
Na het aanlijnen en intuigen lopen we terug naar het hotel. Daar bedanken we M en K voor hun interessante workshop. Het is inmiddels 16.20 uur. Ik laat Tarka uit voordat we naar de kamer gaan zodat ze haar eten kan krijgen.

Diner en avond

Na het eten en een uurtje op de kamer wil Tarka niet mee. Ze is op! Ik twijfel of ik haar op de kamer zal laten. We hebben vanavond echter een barbecue buiten en ik weet niet hoelang het duurt en of het goed bereikbaar is met mijn stok. Bovendien hoor ik daar niet of ze onrustig wordt. Tarka houdt er meestal niet van om alleen gelaten te worden in een onbekende omgeving. Na wat aandringen krijg ik haar toch zover om mee te gaan.
De barbecue blijkt op een terras te zijn, bereikbaar vanuit de lounge. Ik leg haar kleedje neer en ze rolt zich meteen weer op om te gaan slapen. Het is wat fris om buiten te zitten, dus we houden allemaal onze jas aan. We zitten met z’n vijven aan tafel; mijn twee weekendvrienden zijn er ook bij. Waar we kunnen, zoeken we elkaar op. Grappig hoe het zo kan klikken.
Om de beurt halen we met een vrijwilliger eten. Daarna komt er af en toe iemand langs om te vragen of we nog brood of een stukje vlees willen. We sluiten af met ijs.
De rest van de avond hebben we voor onszelf. Sommigen gaan naar hun kamer, anderen blijven in de lounge. Ons driespan zoekt opnieuw een tafel op in de lounge. Er wordt serieus gepraat en hard gelachen. Tarka ligt ook hier voor pampus. De andere honden zijn net zo moe; ze slapen vrijwel allemaal.
Er is nog een kort mededelingenmoment, met de uitlaattijden voor vanavond en de mededeling dat we morgen uiterlijk 10.00 uur onze koffer ingepakt voor de kamerdeur moeten zetten. Daarna krijgen we een lezing in de lounge. Ondertussen checken de vrijwilligers onze kamers op achtergelaten spullen. Voor de lunch moet iedereen zijn drankrekening betalen en de sleutel inleveren.
Ook vanavond zijn er vier uitlaatrondes. Nadat Tarka is uit geweest, neem ik plaats aan tafel voor een laatste kop thee. De man naast mij vraagt wanneer ik Tarka heb gekregen van KNGF Geleidehonden. Hij blijkt samen met mij in februari 2019 in de trainingsweek te hebben gezeten. Grappig om iemand zo onverwacht terug te zien.
Om 23.30 uur ben ik weer op de kamer. Na een paar slokken vers water ploft Tarka neer op haar kleedje. Mijn hoofd zit te vol met indrukken. Ik besluit alvast de dingen in te pakken die ik niet meer nodig heb. Daarna duik ik onder de douche. Even heerlijk rust in mijn hoofd; douchen helpt me ontspannen. Vervolgens kruip ik met een luisterboek mijn bed in.

Zondag 28 september 2025

De wekker gaat weer veelste vroeg. Ik kleed me aan, poets mijn tanden en doe mijn haar. Dan ga ik naar de voorkant van het hotel. Een vrijwilliger en diverse deelnemers staan al klaar voor een uitlaat ronde.
Tarka heeft genoeg geslapen en rent er weer op los met de andere honden.
Terug op de kamer krijgt ze eten en pak ik mijn laatste spullen in. Daarna is het tijd voor het ontbijt. Lekker!
Dan voor de laatste keer terug naar mijn kamer. Een snelle check of ik echt niets ben vergeten en een toiletbezoekje.
Daarna zet ik mijn koffer voor de kamerdeur en zoek ik een plekje in de lounge. Mijn weekendbuddy’s komen weer bij me zitten.

Lezing Kees Tinga

Om 10.00 uur begint een lezing van oud-geleidehondeninstructeur Kees Tinga. Hij werkte meer dan dertig jaar bij KNGF Geleidehonden. Hij stopte daar een paar jaar geleden mee. Hij verzamelt alles wat met geleidehonden te maken heeft. Mensen tippen hem regelmatig of sturen spullen op, omdat ze weten dat hij er een passie voor heeft. Daarnaast is hij jarenlang politieagent geweest en is hij veteraan.
Ik ken Kees al lang. In 1998 kwam hij bij mij thuis voor de intake voor mijn allereerste geleidehond.
Kees vertelt over zijn werk, buitenlandse scholen en de geschiedenis van de geleidehond. Zijn verhaal zit vol anekdotes over oud-collega’s en cliënten. Veel herken ik uit zijn boeken Vooraan (2016) en Superhond (2024), die allebei via Passend Lezen verkrijgbaar zijn. De eerste maanden ging er zelfs één euro van elk verkocht exemplaar van Superhond naar de Oogvereniging Geleidehondgebruikers.
Irma, een goede vriendin van Kees, is ook mee. Ook zij heeft bij KNGF Geleidehonden gewerkt.

Hoe Kees bij KNGF begon

Kees was altijd al een hondenmens. Tijdens een jachtcursus raakte hij in gesprek met iemand van KNGF Geleidehonden. Hij vroeg of hij eens mocht komen kijken, en later werd hij zelfs gebeld met de vraag of hij er wilde komen werken. Het proces ging destijds heel anders dan nu: hij ging op gesprek bij directeur De Groodt en werd meteen aangenomen.
Hij werd gekoppeld aan een ervaren instructeur en ging overal met hem mee. Zijn eerste honden waren Nova, Odi en Viva (1989–1990).
Na een paar jaar stopte hij vanwege cao-problemen en werd hij politieagent. In de tussentijd was er bij KNGF gedoe o.m. over het hoofd opleiding (midden jaren ‘90). Toen er een nieuwe directeur kwam — Fred van Assema — vroeg die hem terug te komen. O.l.v. Van Assema werden vernieuwingen doorgevoerd, internationale contacten aangeknoopt en kwam er een CAO.
De wachtlijsten waren in die tijd enorm. Dat weet ik nog. Toen stond ik op de wachtlijst voor mijn eerste hond. Ik heb toen bijna drie jaar op de wachtlijst gestaan. Ik ben nog op tv geweest bij 2vandaag om daarover te praten
Kees reisde naar Guiding Eyes in Amerika, een school die honden over had, om te onderzoeken of Nederlandse cliënten daar een hond zouden kunnen krijgen. In 2001 ging hij met drie cliënten naar de VS. De training daar duurt vier weken, en in de eerste week wordt bepaald welke hond je krijgt. Geen vaste match vooraf — spannend dus.
Volgens Kees zijn Amerikaanse cliënten in sommige opzichten makkelijker dan Nederlandse: ze vragen sneller hulp op straat. Nederlandse geleidehonden tonen daarentegen veel meer initiatief. Alleen in Zwitserland ziet hij dat terug.
Elke school traint honden anders, afhankelijk van het land. In de VS en Engeland zijn nog veel buitenwegen; in Nederland bijna niet. In Noorwegen had je vroeger stadshonden, dorpshonden en boerenhonden. Een boerenhond hoefde niet meer te kunnen dan op een buitenweg lopen. In Nederland gebruikt vrijwel elke cliënt het openbaar vervoer.
Kees werd later ook assessor van buitenlandse scholen en reisde daarvoor de hele wereld over.

De geleidehond in Amerika

In 1927/1928 bezocht mevrouw Eustis, een Amerikaanse die honden trainde voor het Zwitserse leger, een geleidehondenschool in Berlijn. Ze vond dat Amerika dit ook moest doen en schreef erover in een Amerikaanse krant.
Morris Frank (19), een blinde jurist uit de VS, reageerde en reisde naar Zwitserland. Onder de voorwaarde dat hij het fenomeen zou verspreiden in Amerika, kreeg hij daar zijn hond. In 1928 werd hij medeoprichter van de eerste geleidehondenschool in de VS: The Seeing Eye. Vandaar dat geleidehonden in Amerika seeing eye dogs worden genoemd.
Kees heeft een briefwisseling van Frank met diens ouders in zijn collectie en leest een stukje voor. Ook vond hij de stamboom van Frank zijn eerste hond Buddy — officieel ‘Kiss’, maar dat vond Frank geen naam.
‘The Seeing Eye hecht sterk aan zijn archief en bewaart zijn historie zorgvuldig,’ zegt Kees.
De school staat in New Jersey, een uur van New York. In de regio zitten drie scholen: The Seeing Eye, The Guide Dog Foundation en Guiding Eyes. Ze werken grotendeels zoals wij dat doen. De cultuur is anders: Nederlandse cliënten willen altijd net een beetje meer, terwijl Nederlandse weggebruikers juist vaak hufteriger zijn dan Amerikaanse.
Volgens Kees loopt het in New York fijner met je hond dan in Nederland. Dat verrast mij. Kees legt uit: ‘In New York bestaat de stad uit overzichtelijke blokken met op elke hoek een zebrapad. Ideaal voor oriëntatie. En automobilisten rijden niet zomaar door.’
Geleidehondenscholen in de VS zijn volledig afhankelijk van fondsenwerving. Geen zorgverzekeraar die bepaalt — en die fondsenwerving is daar enorm.

Asielhonden en de vroegste opleidingen

KNGF Geleidehonden werd opgericht in 1935. Toen betaalden cliënten 200 gulden voor een hond. De eerste hond heette Sunny en was een Mechelse herder.
In het begin kwamen de meeste honden uit het asiel of ze werden geschonken. Het moesten teefjes zijn met een hoogte van 60 cm en onbesproken gedrag. Reuen waren te eigenwijs. Geleidehonden werden toen niet gesteriliseerd — te duur. Het kon dus gebeuren dat een cliënt weken niet met de hond kon werken omdat die drachtig was.
De meeste honden die geschikt waren en in het asiel zaten waren herders. KNGF testte de honden. Het waren diverse rassen, naast de herder liepen er bv. ook boksers of bouviers als geleidehond. Ze kregen de honden op proef en als ze niet geschikt bleken, gingen ze terug naar het asiel. Slechts een klein deel van de asielhonden was geschikt als geleidehond. Men wist de voorgeschiedenis niet van de hond. De meesten hadden gedragsproblemen. Ook was de leeftijd vaak onbekend. Het afkeuringspercentage was in de jaren ‘50, ‘60 en ‘70 bijna 92%.
Begin jaren ‘80 begon KNGF met een eigen fokprogramma met labrador retrievers,, golden retrievers, Duitse herders en kruisingen daartussen.
KNGF Geleidehonden zat oorspronkelijk aan de Middenweg in Amsterdam en verhuisde in 1984 naar het huidige terrein in Amstelveen.

Wie in aanmerking komt voor een hond

Vroeger kreeg je pas vanaf je 18e een geleidehond. Toen Kees terugkwam bij KNGF, was er een aanvraag van een meisje van 14. Na overleg kreeg ze toch een hond, omdat haar mobiliteit er enorm op vooruit zou gaan.
Ook mensen met een verstandelijke beperking kregen eerst geen hond. Tot men het toch probeerde — en dat beviel goed.
Maximumleeftijd bestaat niet echt. De een is de ander niet. Kees ontmoette iemand die op zijn 84ste zijn eerste hond aanvroeg.

Koffiepauze

Het is tijd voor thee. Op de tafel van Kees liggen allerlei spullen om te bekijken. Dat wil ik wel. Samen met een van mijn nieuwe vrienden loop ik erheen. Er staan beeldjes, spaarpotten en oude tuigen. Ik mag een Duits tuig voelen en een tuig met een nep-arm eraan, gemaakt voor een cliënt zonder arm. Dat verhaal kende ik al uit zijn boek.

Liedjes over geleidehonden

Na de pauze vertelt Kees over muziek die over geleidehonden gaat. Hij laat ons luisteren naar De blinde en zijn hond (Jerry Bey, 1963) en Blinde Kees van cabaretgroep Dubbel & Dwars.
Hij roept ons op te stemmen voor de Top 2000 op No Dogs Allowed van José Feliciano (1969). Feliciano schreef dat nummer toen zijn geleidehond niet mee mocht naar Europa. Kees hoopt via dat lied meer aandacht te krijgen voor de toegankelijkheid van geleidehonden.

Kees’ verzameling

KNGF bestaat dit jaar 90 jaar en is de op twee na oudste nog bestaande geleidehondenschool ter wereld. De oudste is The Seeing Eye en de tweede is een school uit Engeland.
Kees begon zo’n 25 jaar geleden met zijn verzameling — met twee ansichtkaarten die een marktkoopman op het Waterlooplein hem liet zien. De kaarten waren uit 1938 en 1953.
Hij heeft nu een enorme privécollectie: boeken, foto’s, documenten, tuigen, spelletjes, filmpjes, beeldjes… Zijn eigen mini-museum.

WO II

Kees leest brieven voor van cliënten uit de oorlogsjaren. Er was toen geen jaarlijkse nazorg, dus cliënten schreven regelmatig hoe het met hen en hun hond ging. In die brieven lees je hoe baas en hond honger leden.
Hij leest een aangrijpend verhaal voor van een cliënte die alles verloor bij de bombardementen op Rotterdam. Ze vroeg de school om een nieuw tuig omdat het hare was verwoest.
Soms kregen mensen vlees voor de hond via de slager. Het vlees werd gekleurd zodat ze het zelf niet konden opeten.
De brieven werden niet door de cliënten zelf getypt; daar waren bedrijven voor die werkten voor mensen met een visuele beperking.

De geschiedenis van de geleidehond

Een deel van deze historische brieven staat in het boek Vooraan, een boek over de geschiedenis van de geleidehond, dat Kees schreef samen met Ad Bakker. De geschiedenis van de geleidehond gaat ver terug. Een van de oudste afbeeldingen komt uit Pompeï (79 n.C.). In China en Engeland zijn afbeeldingen gevonden uit de Middeleeuwen.
De eerste geschreven bron is Nederlands en komt uit 1645, uit de Minne-Spiegel ter Deughden van J.H. Krul. Er staat een afbeelding bij van een man met een klein hondje aan een lange lijn, vermoedelijk een soort kooikerhondje. De man draagt een rugtas; waarschijnlijk was hij marskramer. De hond diende niet alleen als geleider, maar ook als waakhond.
Blinden werden bijna altijd afgebeeld met lange stok én hond — deels omdat de maatschappij wilde benadrukken dat het ‘zielige mensen’ waren. Dat was het beeld van die tijd.
In Zwitserland werden later professioneel getrainde honden ingezet, al was die trainingsmethode volgens Kees niet meer van deze tijd: in een boomgaard met bomen op gelijke afstand, om het voor de blinde trainer makkelijker te maken.
In WO I werden veel soldaten blind door mosterdgas. In Duitsland ontstond de eerste echte school (1916, Oldenburg), opgericht door de vereniging voor saniteitshonden.

De toekomst van de geleidehond

Dan de grote vraag: wat is de toekomst van de geleidehond?
Robotica, dierenrechten en -welzijn spelen steeds meer een rol. Sommige organisaties vinden zelfs dat er helemaal geen dieren meer ingezet zouden moeten worden ten behoeve van mensen.
Er ontstaat een levendige discussie in de zaal. Wordt de robothond de opvolger van de echte hond? Voor zorgverzekeraars is het aantrekkelijk: goedkoper, minder onderhoud, geen kwartaalvergoeding, en een robot gaat langer mee. Misschien komt er een abonnementssysteem.
Maar… een robot is geen levend wezen. Je kunt er niet mee knuffelen. Ik vertel dat ik op de NOS iets las over robothuisdieren in Japan die eenzaamheid verminderen. Ze hebben er zelfs oplaadpunten waar eigenaren elkaar ontmoeten. En stel je eens voor dat je robothond straks terugpraat? Iemand wijst op het gevaar van hacking.
Irma vertelt dat ze robothondjes zag op een bijeenkomst — ze gedroegen zich zó grappig dat de hele zaal vertederd was.
Een echte hond kan nadenken. Daarom rijden we nog niet massaal in zelfrijdende auto’s: het verkeer is onvoorspelbaar. Daarnaast geeft een hond mentale steun. Je bent niet meer alleen.
Aan de andere kant: een robot hoeft niet uitgelaten te worden, past zich aan jouw schema aan en je hebt geen oppas nodig. Maar trappenlopen? Dat blijft lastig.
Kees noemt ook medische en technologische ontwikkelingen, zoals netvliesimplantaten en slimme stokken. Hoeveel mensen hebben in de toekomst nog een geleidehond nodig?
Iemand merkt op dat het imago van de geleidehond door de jaren heen is verbeterd. Vroeger hoorde je bij Bartiméus dat een hond “alleen voor onhandige en domme blinden” was. Kees vult aan dat toen de witte stok werd geïntroduceerd (1931, later de taststok in 1961), men zelfs riep dat honden overbodig zouden worden. Grappig hoe dat werkt.
Kees wil meegeven dat we ons bewust moeten blijven van hoe de maatschappij naar geleidehonden kijkt, en wat je van een hond kunt blijven vragen. Cliënten willen steeds meer — maar waar ligt de grens?
Rond 11.35 uur sluiten we deze interessante ochtend af.

Einde weekend

Ik ga Tarka uitlaten, zodat ze nog even met haar vriendjes kan rennen. Als ik weer binnenkom sluit ik aan bij de rij bij de balie om mijn drankjes af te rekenen. Daarna nog even naar het toilet en om 12.30 uur is het weer tijd voor de lunch. Wederom goed verzorgd met deze keer ook weer een salade en er worden gehakballen uitgedeeld met satésaus. Heerlijk zo een broodje bal.
Aan het eind van de lunch neemt de organisatie nog een keer het woord. We worden bedankt voor onze aanwezigheid en wij bedanken de vrijwilligers en de organisatie voor dit fijne weekend. Als afscheidscadeautje krijgen we allemaal een sleutelhanger met een leren tackel eraan.
Ons drietal besluit alvast hier afscheid te nemen. We weten niet of we elkaar in de hectiek van koffers, taxi’s en groep die naar het station loopt nog zien.
Na de lunch haal ik mijn koffer op bij de deur van mijn kamer en zet hem in de hotellobby.
Daarna doe ik een allerlaatste uitlaatrondje met Tarka. Nog een keer met een paar honden spelen, rennen en ravotten.
Bij het hotel ga ik nog een keer naar het toilet en geef gelijk Tarka water. Je weet nooit hoe lang je in de taxi zit. Dan is het tijd om naar buiten te gaan. Ik vind een plekje op de volle bank voor het hotel. De groep naar het station is inmiddels al vertrokken. Iedereen is moe. Er wordt wat nagepraat en men kijkt op de telefoon naar wanneer de taxi komt. Ik blijf uiteindelijk in mijn eentje over. Gelukkig is het mooi weer. De organisatie is binnen bezig met een nabespreking. Als ik Valys bel, blijkt mijn taxi vertraagd. Om 15.30 uur komt hij eindelijk.
Als we een paar uur later thuiskomen, kruipt Tarka na haar eten direct haar mand in. Slapen, slapen, slapen! Ook ik ben moe.

Wat vond ik ervan?

Het was een geweldig weekend! Ik stond er versteld van hoe goed het ging met bijna veertig geleidehonden in een hotel. De workshops waren leerzaam en interessant, van het verhaal van Kees heb ik genoten en ook de verzorging was top. De vrijwilligers waren heel behulpzaam en ik voelde me helemaal geen last als ik ergens om vroeg. Ook het eten was prima. Bij de BBQ had ik wel wat meer gelust, maar mijn ervaring bij groepsbarbecues is dat dat eigenlijk altijd wel zo is. Het was ook gezellig om zoveel nieuwe mensen te ontmoeten en mijn weekendmaatjes in het bijzonder
Ik geef me volgend jaar zeker weer op als het weekend me uitkomt. En dan maar hopen dat ik weer mee mag!

Meer weten?

Wil je meer weten over Oogvereniging Geleidehondgebruikers of wil je ook eens mee met een van hun activiteiten? Klik dan hier om naar hun website te gaan.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.