Tikje Anders

Treinreizen zijn altijd een avontuur. Zeker als je afhankelijk bent van je geleidehond om veilig je weg te vinden. Je weet nooit wie er tegenover je komt te zitten — of in dit geval: wie er niet wil blijven zitten.

Zaterdag 1 november 2025

Ik ga met de trein naar Amersfoort. Ondanks alle gekte op het spoor de laatste dagen – uitgevallen treinen, vertragingen, storingen – rijdt hij gelukkig op tijd. Dat begint al goed.
‘Tarka, zoek deur!’ zeg ik, als ik hoor dat de trein voor ons tot stilstand komt. Het is een dubbeldekker. We stappen in en gaan de trap af, op zoek naar een plekje.
Bij de eerste lege stoel aan het gangpad wil ik gaan zitten, een tweepersoonsbankje. Op dat moment klinkt er plots een norse stem naast me:
‘Mag ik er dan wél eerst uit?’
‘Eh… ja hoor,’ zeg ik wat verrast, terwijl ik een stap opzij doe zodat hij kan passeren. Hij wil vast niet opgesloten zitten of moet er bij de volgende halte uit.
Zodra hij voorbij is, schuif ik door naar de plek bij het raam. Snel berg ik mijn spullen op en laat Tarka tussen mijn benen plaatsnemen, zodat de man zo snel mogelijk weer kan gaan zitten op de stoel naast mij aan het gangpad.
Dat blijkt niet meer nodig — ik hoor de man al stampend, boos mompelend en zuchtend de coupé verlaten.
‘Die heeft zeker een hekel aan honden,’ zeg ik half hardop.
‘Dat denk ik ook,’ klinkt het geamuseerd uit meerdere hoeken.
En zo hebben Tarka en ik tot onze overstap in Amsterdam CS het tweepersoonsplekje lekker voor onszelf.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.