Tikje Anders

Vier keer per jaar lees je hier gastblogs van anderen met een visuele beperking. Ik laat steeds iemand anders aan het woord. Deze keer vertelt Marjolein van den Broek over haar strijd met het leren van braille en accepteren dat je blind blijft. Klik hier voor meer gastblogs.

Over de auteur

Marjolein van den Broek woont samen met haar man, hun zoon van 19, hun dochter van 17 en hun honden Igor en Mario in Arnhem. Ze is voorzitter van het Arnhems platform chronisch zieken en gehandicapten (APCG), ambassadeur audiodescriptie voor Bartiméus Fonds en presenteerde samen met Ferry Molenaar de podcast Leef je uit! Als hobby zingt ze in een gospelkoor. Sinds ze blind werd schrijft ze blogs over haar avontuurtjes in het donker.

Terug naar school

Een lieve vriend gaf me het advies om braille te gaan leren. Dat zag ik niet zitten. Met goede argumenten wist hij me toch te overtuigen. Met kriebels in mijn buik belde ik naar Bartiméus voor informatie. Het was een fijn gesprek en naast braille kwam ook de training ‘Reizen met lef’ ter sprake. Het leek me heel eng, maar dat lef sprak me aan. Ik kan wel een portie lef en zelfvertrouwen gebruiken. Liever meerdere porties zelfs. Ik besloot ervoor te gaan en kwam op de wachtlijst terecht.

Op mijn twintigste had ik braille geleerd. Ik vond het toen heel interessant. Omdat ik nog wat kon zien en heel goed en snel kon lezen met een vergrootglas in een bril deed ik niet zo veel met braille. Nadat ik blind was geworden moest ik zoveel leren en stond braille niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje en ik dacht dat ik het nog wel kon. Ik kreeg een super schattig brailleleesregeltje, waar ik fanatiek mee begon te werken. Ik sleepte het overal mee naartoe in mijn tasje. Via Apple bestelde ik het boek ‘Boos op de lucht’ van Paul de Leeuw voor op mijn telefoon en las dit met mijn leesregeltje. Wat vond ik het lezen moeilijk en het kostte me veel energie, wat ik niet had. Ook ontdekte ik dat mijn leesregeltje naast schattig en makkelijk om mee te nemen mindere kanten had voor mij. Ik raakte steeds het overzicht kwijt en bleek minder goed in braille dan ik dacht. Ik had het druk met mobiliteitstraining, therapie, de kinderen en onze honden en vrijwilligerswerk. Dus brailleles zou ik later wel weer oppakken.

Dat later is dus nu. Ik werd gebeld dat ik kon komen voor een onderzoek. De avond van tevoren ging ik met buikpijn naar bed. Ik voelde me net een brugklasser voor haar eerste schooldag. Ik dacht terug aan mijn schooltijd. Ik zag mezelf lol maken met vriendinnen en zwijmelen over leuke jongens. Ik was een heel braaf meisje. Behalve dan die keer tijdens een proefwerk Engels. Ik had goed geleerd, maar een totale black-out. Ik wist niets meer. In blinde paniek probeerde ik af te kijken bij mijn buurvrouw. Omdat ik slechtziend was viel dit nog niet mee. Ik moest dicht op het papier liggen om het te kunnen lezen. Dat probeerde ik zo onopvallend mogelijk te doen. Een kansloze missie. Wat ik niet zag was dat de leraar met een big smile naar me keek en mijn buurvrouw keek hem aan met een blik van ik doe helemaal niets hoor. Ik schrok me kapot toen de leraar op mijn schouder tikte en zei dat hij het zo sneu voor me vond dat ik niet stiekem kon afkijken. Daarom liet hij het voor deze ene keer bij een waarschuwing.

Die donderdagmorgen ging ik misselijk van de spanning naar Bartiméus. Met moeite had ik een paar hapjes kwark gegeten. Mijn blindengeleidehond Igor legde zijn kop op mijn been, waar ik rustig van werd. Ik dacht aan het advies van mijn dochter: ‘Goed luisteren naar de juf mam en niet te veel kletsen.’ Ook zei ze dat ze het stoer van me vond dat ik weer naar school ging. Als ik slaag gaat de vlag uit en gaan we uiteten. Hier hield ik me aan vast en aan Igor.

Mijn juf is super lief en na een kopje thee en een kennismakingsgesprek begonnen we aan het onderzoek. Ik dacht even terug aan dat proefwerk Engels van toen in de brugklas en besloot er nu vol voor te gaan. Mijn lerares stelde me gerust en was positief verrast over wat ik nog wist van braille. Twee weken later kon ik beginnen met les.

Het gaat verrassend goed. Iedere week ging ik nog wel met buikpijn naar braille. Mijn lieve vriend legde de vinger op de zere plek. Hij zei dat ik moet stoppen met vechten tegen dat ik blind ben. Ik ga nooit meer zien. Dat is moeilijk, maar wel de waarheid. Dat kwam binnen, maar hij had wel gelijk. Zoals zo vaak trouwens, maar dat ter zijde. Door zijn woorden ging er in mijn hoofd een knop om en nu durf ik voorzichtig te zeggen dat ik het steeds leuker vind. Ja oké net als op de middelbare school heb ik nu ook niet altijd zin in mijn huiswerk. Op de middelbare school had ik er nooit zin in en nu vaak ook wel. Voor de mindere momenten wist mijn goede vriend me ook weer te motiveren. Ik moest het zien als een fijne massage voor mijn vingers.

Binnenkort hoop ik het boek ‘Boos op de lucht’ te kunnen lezen in braille. Mijn man maakt vast ruimte op zolder voor het brailleboek.

De podcast van Paul ga ik trouwens nooit meer luisteren in de wachtkamer van Bartiméus. Toen ik dit deed moest ik zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen rolden. Een lieve mevrouw die ook zat te wachten dacht dat ik huilde en zei troostende woorden: ‘Ach kindje, het valt ook niet mee hè zo’n revalidatie.’ Toen moest ik nog harder lachen met nog meer tranen. Ze zei: ‘Stil maar het komt allemaal goed.’ Zo lief alleen durfde ik toen niet meer te zeggen dat ik moest huilen van het lachen.

Ik ben inmiddels ook begonnen met ‘Reizen met lef’. Dit doen we met een groep. Mijn Reizen met lef maatjes zijn heel aardig en onze leraressen ook. Ik leer heel veel. Mooi om te zien dat ik naast de voelbare gewone letters op het station ook de braille letters kan lezen. Iemand zei dat ik tweetalig ben. Hier werd ik zo blij van.

Een miljoen bedankjes voor dit mooie leven. Deze zin kan ik nu ook lezen in braille. Zo leuk.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.