Tikje Anders

Soms leer je de belangrijkste lessen pas achteraf.

Zaterdag 1 november 2025

Het is de jaarlijkse Verenigingsdag van de Oogvereniging in Amersfoort. Een middag vol met sprekers. De eerste spreker stelt ons een ogenschijnlijk eenvoudige vraag:
‘Wanneer liep je voor het laatst tegen iets aan dat te maken had met je visuele beperking, en hoe heb je dat opgelost?’
Ik denk na. En nog eens. Misschien ligt het aan mijn verkouden hoofd, maar ik kan even niets bedenken. Natuurlijk maak ik regelmatig dingen mee die lastig, pijnlijk of frustrerend zijn. Soms word ik er boos van, of verdrietig. Maar meestal lukt het me om het daarna ook weer los te laten.
Dat dacht ik tenminste… tot een paar uur later.
Na de bijeenkomst stap ik op de trein terug naar huis. In de NS-app puzzel ik een reis bij elkaar: van Amersfoort naar Utrecht, en dan rechtstreeks door naar Hoorn. Prima plan, denk ik.
In Utrecht kom ik aan op spoor 8 en ik moet naar 7. In mijn hoofd zitten die twee naast elkaar, aan hetzelfde perron. Samen met mijn blindengeleidehond Tarka loop ik erheen en vraag voor de zekerheid aan een andere reiziger of ik goed zit. ‘Ja hoor,” zegt hij vriendelijk. Mooi. Mijn trein vertrekt pas over een half uur — om :52. Mijn hoofd is vol van de dag, mijn neus zit dicht en ik verlang naar mijn eigen bank, een kop thee en de kat op schoot.
Dan stopt er een trein voor me. Even checken in de app: nee, dit is niet de mijne. Deze vertrekt eerder, rond :42. Toch blijft deze opvallend lang staan. Wanneer hij eindelijk vertrekt, zie ik dat het al :48 is. Hé? Dat klopt niet. Er was toch geen vertraging? En niemand heeft iets omgeroepen.
Een onaangenaam vermoeden kruipt omhoog.
Ik roep of er iemand in de buurt is die ik wat kan vragen, maar het is stil op het perron. Uiteindelijk vind ik iemand verderop.
‘Mag ik u wat vragen? Is dit spoor 7?’
‘Nee,’ zegt de man. ‘Dit is spoor 9.’
K*t! K*T! K*t! Die trein ga ik missen.
Met een diepe zucht laat ik Tarka de lift zoeken. Boven door de stationshal, dan weer naar beneden, naar spoor 5–7 deze keer. Een half uur wachten. Wéér. Ik check de app en zie dat er een andere trein eerder vertrekt, met een overstap in Zaandam, maar dat ik even laat in Hoorn zal aankomen. Ach, dan ben ik tenminste onderweg.
Terwijl de trein zachtjes in beweging komt, schiet het me ineens te binnen:
Dit was dus precies zo’n moment waar de spreker het vanmiddag over had.

Overdenking

Soms hoef je niet diep te graven om te bedenken wanneer je voor het laatst tegen iets aanliep. Het leven met een visuele beperking zit vol van die kleine, onverwachte momenten. Soms los je het handig op, soms baal je even flink. En soms… komt de les gewoon een paar uur later, als de trein al rijdt en je eindelijk ademhaalt.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.