Tikje Anders

Dingen doen met een visuele beperking vergt planning en een goede inschatting van je energie. Soms blijkt iets mee te vallen, maar soms ook flink tegen. Zo’n tegenvaller had ik onlangs.

Woensdag 4 februari

Vrijdag organiseer ik weer een Oogcafé voor visueel beperkte mensen uit West-Friesland. Ik zorg dan altijd voor koekjes bij de koffie en thee. Ik ben moe en heb er geen zin in, maar ik moet toch de deur uit voor deze boodschap. Morgen en overmorgen heb ik ’s middags al iets in de agenda staan, en dan ook nog ’s ochtends boodschappen doen lukt me qua energie niet. Dus ik ben verstandig en ga vandaag.
En als ik er dan toch uit moet, ga ik gelijk voor mijn eigen boodschappen, waaronder lunch voor mijn partner die thuiswerkt en voor mezelf.
Met mijn blindengeleidehond Tarka loop ik naar het winkelcentrum. Het is een wandeling van een klein kwartier. Als ik het winkelcentrum nader, is het verdacht stil. Normaal hoor ik auto’s de parkeerplaats voor de Albert Heijn op en af rijden en winkelwagentjes rammelen over de stenen. Als voetganger loop ik langs de parkeerplaats. Op de T-splitsing is de Albert Heijn links, de visboer recht voor me en rechts kan ik het winkelcentrum in lopen.
Op de hoek wil Tarka direct naar rechts. Ze weet dat die kant op de route is die wij lopen naar mijn schoonouders. Ik corrigeer haar en geef het commando om naar links te gaan. Ze loopt nog een stukje door. Niet raar. Het irritante is dat ik, als ik naar de AH wil, door een soort oerwoud van pilaren, bankjes en een vuilnisbak moet. Tarka stopt bij de balie van de visboer. Daar ligt altijd wel iets lekkers op de grond. Wederom zeg ik dat we linksaf gaan. Ze doet het. Het blijkt dat we zo langs de muur makkelijk langs al die obstakels komen. Stom dat ik dat nu pas doorheb.
Ik laat Tarka de deur van de AH zoeken. Ze stopt, maar ik hoor geen deuren openschuiven. Ik voel. Het is een dichte deur of het kozijn tussen twee ramen. Ze heeft me hier nog nooit neergezet. Ik geef het commando om verder te lopen, maar al snel voelt het alsof dat niet klopt. Ik loop weer terug. Hebben we de deur gemist?
Een vrouw vraagt of ze me kan helpen. Ik leg uit dat ik de deur van de Albert Heijn zoek.
‘Die is dicht vandaag,’ zegt ze. ‘Er hangt een briefje dat ze de hele dag gesloten zijn voor werkzaamheden.’
Op dat moment hoor ik geboor binnen.
‘Daar had ik niets over gehoord,’ zucht ik teleurgesteld.
‘Nee, ik ook niet,’ zegt ze.
Lekker dan. Wat nu? Blijkbaar zeg ik het hardop, want de vrouw reageert:
‘U kunt wel naar de Vomar.’
‘Nee, daar kom ik nooit. Volgens mij helpen ze daar niet. Bovendien is het lastig om de balie te vinden om om hulp te vragen. Ik moet even denken. Maar bedankt voor uw hulp.’
Wat ga ik doen? Terug naar huis en dan toch morgen boodschappen doen? Daar heb ik geen zin in. Dubbele energie-inzet en zo.
Ik bedenk dat drogisterijen nog weleens snoep en koek verkopen. Ik loop met Tarka terug naar de T-splitsing. Daar op de hoek zit een Etos. Het lastige is alleen dat Tarka altijd moeite heeft die deur te vinden. Ik vermoed door de rekjes koopwaar buiten en de reclameborden. Na hulp van een voorbijganger sta ik binnen. Bij de balie vraag ik of ze koekjes verkopen.
‘Nee, alleen Valentijnschocolade,’ zegt de vriendelijke verkoopster.
Ze ziet dat ik baal.
‘U kunt beter naar de Albert Heijn gaan.’
‘Nee, die is dicht,’ zeg ik gelaten.
De kassière reageert verbaasd, net als andere klanten. Een dame vertelt dat er vanmorgen iets mis was met de kassa’s, maar ze is verbaasd dat ze nu nog gesloten zijn.
‘Misschien kunt u naar de Vomar,’ adviseert iemand. Ik leg weer uit dat dat voor mij geen optie is. Een andere klant zegt dat ze net bij het Kruidvat was en dat daar veel snoepgoed lag. Oké, naar het Kruidvat dan maar.
Tarka en ik navigeren met wat hulp van een medewerkster langs rekjes en alarmpalen bij de deur naar buiten. Waarom worden de ingangen van winkels altijd zo krap gemaakt? Geleidehonden leren dat ze ongeveer een meter breed zijn, maar veel ingangen halen dat niet.
Inmiddels nog moeier dan toen ik vertrok, loop ik door het winkelcentrum. Op een kruising wil Tarka naar links. Wederom een route naar mijn schoonouders. Een van de klanten van de Etos vraagt of ze mee moet lopen naar het Kruidvat. Ik sla haar aanbod af; ik weet waar het is. Na een kleine baas-hond discussie legt Tarka zich erbij neer dat wij rechtdoor lopen. Dan hoor ik de klant achter mij roepen: ‘Kruidvat zit daar niet meer. Ze zijn verhuisd.’ Shit, dat is zo. De winkel zit nu in het pand waar vroeger de Blokker zat.
Tarka en ik maken weer rechtsomkeert en natuurlijk wil ze nu naar rechts, dezelfde kant op als net. Ik weet haar ervan te overtuigen dat we echt naar links moeten. Daar navigeren we tussen palen, winkeluitstallingen en reclameborden door. Waar zat die Blokker ook alweer precies? Ik laat Tarka de deur zoeken. Ze zet me voor een glazen wand. Al die glazen puien in winkels ben ik inmiddels ook zat. Voor een hond is niet duidelijk waar de deur zit. Na opnieuw hulp van een voorbijganger sta ik in het Kruidvat. Mijn energieniveau nadert het nulpunt.
Al snel komt er iemand om me te helpen. Ik houd het simpel en vraag om iets lekkers om uit te delen bij de koffie en ook om iets als bedankje voor gastsprekers. Met vier dozen Celebrations verlaat ik uiteindelijk het Kruidvat. Prijziger dan waar ik normaal voor kies, maar ik ben er klaar mee.
Ik bel mijn vriend dat ik geen lunch heb kunnen halen en dat hij zelf iets moet regelen voordat hij weer een online meeting in moet.
Dan lopen Tarka en ik op ons gemak terug naar huis.
De ene keer heb ik meer energie dan de andere keer om dit soort onverwachte energievreters op te vangen. Vandaag was zo’n dag waarop dat gewoon niet lukte.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.