Tikje Anders

Vier keer per jaar lees je hier gastblogs van anderen met een visuele beperking. Ik laat dit jaar steeds iemand anders aan het woord.
Deze keer vertelt Dominieke Bos over iets dat mij heel bekend voorkomt. Zienden die onvoorbereid op reis gaan en eigenwijs reageren als jij het wel weet.

Over de auteur

Dominieke Bos is maatschappelijk blind door een aangeboren visuele beperking en gaat samen met haar geleidehond Dokus door het dagelijks leven. In haar verhalen beschrijft ze ontmoetingen met mensen die weinig weten over het leven met een beperking. Met humor en adremheid weet ze zulke situaties vaak om te buigen naar een moment van verbinding en een glimlach. Je vindt haar blogpagina hier. Ook schreef Dominieke het boek ‘Domie vertelt, daar kunnen ziende wat van leren’ dat o.a. is te lezen via Bibliotheekservice Passend Lezen.

De goedzienden beperking

Net als zoveel mensen ga ik jaarlijks wel een aantal keren voor een gezellig dagje uit naar de grote stad. Als reiziger die veel gebruik maakt van het OV draai ik mijn hand niet meer om voor het opzoeken van routes in het OV-netwerk via de ov-apps. Vooraf pluis ik de route uit. Weet ik of ik de bushalte aan deze kant van de weg moet hebben of aan de overkant? Weet ik welke kant ik op moet als ik de bus uit stap? Vooraf probeer ik zoveel mogelijk van deze vragen te beantwoorden. Voorbereid op reis.

Wat mij opvalt is dat mijn medereizigers met goede ogen de voorbereiding niet zo nauw nemen. Ze kennen de tijden, de reis moet zo snel mogelijk en hoe we bij de eindhalte op de plaats van bestemming komen, dat zien we letterlijk daar wel…..
Zo reisde ik afgelopen zomer met mijn vriendin naar Amsterdam voor ons jaarlijkse avondje uit eten. Eenmaal aangekomen op station Amsterdam Rai liep mijn vriendin naar de eerste de beste tramhalte die ze zag. Op mijn vraag waarom ze zeker wist dat het deze halte was en niet de halte aan de overkant, raakte ze licht in paniek. Zonder aan mij te vragen waar ik mijn wijsheid vandaan had, parkeerde ze mij als een pakketje op het dichtstbijzijnde bankje op de stoep. Ik bood nog verzet tijdens het inparkeren omdat ik vermoedde dat ze wel eens wat aan mijn wijsheid en ov-ervaring zou kunnen hebben. Het werd niet gehoord. Als goed ziende voelde zij zich verantwoordelijk en kon het op sleeptouw nemen van haar blinde vriendin even niet gebruiken. Driftig liep zij heen en weer tussen de beide halte palen om uiteindelijk te proberen in haar beste Engels om hulp te vragen. Zonder resultaat.
Lachend keek ik, aan de kant gezet, naar mijn gestreste goedziende vriendin. We stonden namelijk bij een keerlus van de tram. Dan maakt het niet uit aan welke van de twee kanten je instapt.
De tram arriveerde. Ik werd als een pakketje weer opgehaald. Ik werd meegenomen naar de overkant van de weg en kon zoals het hoorde aan de instapkant de tram instappen. Als geruststelling biechtte ik op dat het hier om een keerlus ging. Het was gewoon dezelfde tram.

De toon was gezet. Mijn ogen kunnen nog wel zo slecht zijn, maar dat zegt niets over mijn vaardigheid qua reizen met het OV. En mijn vriendin besefte dat het soms slimmer is om te luisteren naar mijn voorbereiding en ervaring dan deze eigenwijs als pakketje te parkeren.

En de terugweg in de late avond? Die ging een stuk gelijkwaardiger.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.