Tikje Anders

Sneeuw. Ik vind het vaak één dag leuk. Hooguit twee. Daarna verandert het in een logistieke nachtmerrie met te veel gedoe tot gevolg. Mijn mobiliteit daalt, ik ben vaker aan huis gekluisterd en lopen met mijn geleidehond is ineens extreme wintersport. Stoepen verdwijnen onder een mysterieuze laag, opgevroren sneeuw verandert elke stap in een gokje met de zwaartekracht en oneffenheden zijn onzichtbaar en onvoelbaar. Na een paar dagen groeien er sneeuwduinen waar je als een poolreiziger doorheen moet ploeteren. De wegen binnen onze wijk worden een avontuur om over te steken. De sneeuw verandert door alle auto’s die eroverheen rijden en het strooizout in vieze papsneeuw, die wat ik mij herinner ook niet mooi wit meer is. Die pap hoopt zich op aan weerzijde van de weg en in het midden, met alleen een paar sporen voor de banden. Ik moet mijn benen hoog optillen om over de sneeuwduinen op de weg heen te stappen. Maar hoe breed is die duin precies en is waar ik mijn voet zet dan wel een veilige plek? Kortom: sneeuw is mooi, maar vooral lastig. Heel lastig. En blijkbaar verliest zelfs de beste blindenstok het van het slechte weer.

Donderdag 8 januari 2026

Als ik de deur uitstap voor de ochtendronde met Tarka, voel ik het meteen onder mijn voeten: die stomme sneeuw ligt er nog. Het is koud. Zo koud dat het lijkt of mijn neus eraf vriest. De wind doet enthousiast mee. Niet goed voor mijn humeur.
De stoep is een hindernisbaan. Hier een harde bobbel, daar een verraderlijk zacht stuk waar mijn voet ineens in wegzakt. Tarka doet haar uiterste best, maar met al die sneeuw ziet zij de stoepen en oneffenheden ook niet. We doen dit samen. De oversteek bij de zijstraat is helemaal feest.
Bij de groenstrook maak ik Tarka’s riem langer en schakel over op mijn taststok. Tarka heeft pauze en snuffelt enthousiast in de sneeuw.
Na twee keer heen en weer rollen zit mijn stok al vast in de sneeuw. Gatver. Ik schud en tik ermee om de sneeuw eraf te krijgen. Het is nog een heel eind. Dit wordt een vermoeiend tochtje.
Na een paar passen merk ik dat er iets niet klopt. Mijn stok rolt niet meer. Hij doet… niets. Ik zet hem rechtop en tik hard met de punt op de grond om de sneeuw er weer af te schudden. Vreemd. Hij lijkt korter. Wat nu weer?
Ik voel met mijn hand aan de punt. Of beter gezegd: waar de punt zou moeten zijn. Niets. Weg. Verdwenen. Foetsie. Waar is mijn balletje? Mijn mooie roze balletje?
Met de stok prik ik om me heen in de sneeuw, alsof ik naar een verloren schat zoek. Na een paar minuten geef ik het op. Er is niemand in de buurt om te vragen of die een roze bal uit de sneeuw ziet steken.
Ik check de punt van de stok nog eens. Het lijkt erop dat de bal is afgebroken. Het kapje waar de haak aan zit, die de bal met mijn stok verbindt, zit er nog wel op. Technisch gezien heb ik dus een halve stokpunt. Daar schiet ik weinig mee op.
De hond moet uit, dus ik besluit door te lopen en mijn stok maar als tikstok te gebruiken. Het is zoals ik al vermoedde een ongemakkelijk tochtje. Ik hoop nog iemand tegen te komen om te vragen of die mijn balletje ziet. Ik ben hem op een herkenbaar punt verloren en een roze bal móét toch opvallen, zou je zeggen.
Terug bij het verliespunt ben ik nog steeds niemand tegengekomen. Ik maak een foto van de omgeving en laat de AI-assistent van de app Be My Eyes meekijken. Ziet hij iets roze? Nee.
Dan ligt de bal ergens onder een sneeuwhoop. Begraven, koud en alleen. Ik geef het op. Ik ben hem kwijt.
Ik besluit naar huis te gaan. Naar de warmte. De punt is afgebroken, dus zelfs al zou ik hem vinden, dan kan ik er niets meer mee. Dus mompel ik:
‘De ballen, stokbal.’
Thuis laat ik mijn stok zien aan mijn partner. Hij gaat naar buiten om de bal te zoeken en na een paar minuten komt hij terug met het verloren voorwerp.
Inderdaad: die is er niet meer aan te zetten. Hij is afgebroken op het draaigedeelte van de bal. Jammer! Ik hield van deze roze bal. Hij komt uit het buitenland, omdat ik geen saaie standaard bal op mijn stok wilde. Hij was bijna aan vervanging toe, dat wel, maar toch. Het voelt zonde. Ik vermoed dat de sneeuw en het strooizout de boosdoeners zijn. Een winterse samenzwering.
De bal verdwijnt in de vuilnisbak. Ik zucht: ‘De ballen, bal.’

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.