Tikje Anders

Soms vraag ik me af hoe moeilijk het is om twee seconden langer na te denken voordat je iemand beoordeelt.

Donderdag 23 juli 2026

Mijn moeder en ik staan in Hogeveen in de rij bij de Zeeman. We wachten netjes op onze beurt. Tenminste, dat dénk ik.
Mijn moeder loopt nog even terug om iets te pakken dat ze is vergeten. Ik blijf staan waar ik sta en hoor de caissière roepen: ‘Volgende!’
Prima, denk ik. Er staat nog iemand voor mij, dus ik wacht geduldig verder. Ik heb tenslotte geen haast en ik ga ervan uit dat de rij gewoon werkt zoals een rij hoort te werken.
Een paar seconden later komt mijn moeder terug. Ze pakt me bij mijn arm en trekt me mee. ‘Oh, jij bent aan de beurt.’
Pas op dat moment valt het kwartje. Er blijken twee caissières achter dezelfde balie te staan die allebei dezelfde rij bedienen. Ik stond achter de klant van de caissière die het dichtst bij mij was, terwijl de andere vrij was. En omdat ik niet zag dat ze mij aansprak, had ik geen idee dat ‘Volgende!’ voor mij bedoeld was.
Voordat ik mijn spullen op de balie kan leggen, klinkt er geïrriteerde: ‘Te laat!’
Pardon? Mijn moeder legt uit dat ik niet kan zien dat ik aan de beurt ben.
De caissière reageert verongelijkt. ‘Ik zei dat de volgende aan de beurt was, maar ze reageerde niet.’
Nee, dat klopt. Dat gebeurt wel vaker als iemand niet weet dat jij het tegen haar hebt. Gelukkig is het onze beurt nu bij haar collega. Terwijl zij onze spullen scant, leg ik uit waarom ik niet reageerde. ‘Als u alleen ‘Volgende’ roept, weet ik niet dat u mij bedoelt. Zeg dan gewoon: ‘Mevrouw met de rode tas’ of spreek me even rechtstreeks aan.’
Meer hoeft het niet te zijn. Bij een visuele beperking denken mensen vaak alleen aan minder zien. Maar het gaat ook om alle informatie daaromheen: ik zie niet welke kassa vrijkomt, niet wie mij aankijkt en niet dat iemand naar mij wenkt. Juist die signalen vertellen je wanneer je aan de beurt bent.
Dus nee, ik stond daar niet voor mijn plezier wortel te schieten.
Als we buiten staan, ben ik nog steeds behoorlijk chagrijnig. Niet eens vanwege dat ‘Te laat!’. Nou ja, vooruit… ook een beetje daarom. Maar vooral omdat de eerste conclusie blijkbaar is dat ik niet oplet. Niet dat er misschien een andere verklaring is.
Mijn moeder zegt later dat de caissière, nadat ik mijn uitleg gaf, helemaal rood werd. Blijkbaar viel toen toch het kwartje. Mooi. Hopelijk denkt ze de volgende keer twee seconden langer na voordat ze iemand afsnauwt. Want een visuele beperking zie je niet altijd meteen. En een simpele: ‘Mevrouw met de rode tas, u bent aan de beurt,’ werkt verrassend goed.
Scheelt een hoop irritatie. Voor allebei.

Nooit meer een Tikje Anders blog missen?

Volg Tikje Anders op social media en mis geen enkele blogupdate. Je vindt me op Facebook, Instagram en LinkedIn!

Wil je een seintje krijgen als er een nieuwe blogpost is? Vul dan je e-mailadres in onderaan deze pagina en klik op ‘Abonneren’ om updates rechtstreeks in je mailbox te ontvangen. Of volg Tikje Anders via de WhatsApp-community ‘Oog voor Elkaar’.